Het is buiten koud, dat zal vast niemand ontgaan zijn aangezien iedereen er elke dag de hele dag over zeurt. Wij horen daar ook bij. Leuk hoor, die sneeuw en een echte winter, maar we zijn er nu wel een beetje heel erg klaar mee. Dus hebben wij onszelf gisteren getrakteerd op een portie kaasfondue, iets dat hartje zomer (waar we zo naar smachten) niet echt lekker is. Ondanks dat wij de allergrootste kaaseters van de wereld zijn. Maar nu is het wel lekker, want het is koud! Om die winter-spirit een ferme schouderklop te geven. En wij zouden ons niet zijn als we niet nu vreselijk nieuwsgierig zouden zijn naar de geschiedenis van kaasfondue. Dus. Wikipedia leert ons niet alleen dat kaasfondue vreselijk gezellig is, maar ook deze iets minder gezellige omschrijving van wat het nu precies inhoudt: "een gerecht waarbij voedingsmiddelen in kleine stukjes worden ondergedompeld in een warme of hete vloeistof". Want 'fondue' betekent 'gesmolten' in het Frans. Je behoort het te delen (want anders is het niet gezellig), het komt oorspronkelijk uit Zwitserland, maar in het schijnbaar legendarische stuk Iliad van Homerus staat kennelijk ook al een soortgelijk recept. Oud is het dus en om die reden waarschijnlijk ook 's werelds meest bekende vorm van kleine stukjes voedingsmiddelen onderdompelen. Daarnaast verzint iedereen hilarische regels voor degene die het eerste stuk brood laat vallen in het goedje. We zagen op Facebook van 'de volgende keer bij jou thuis' tot 'een fles rode wijn in een keer achterover slaan' bijvoorbeeld voorbij komen. Klinkt beter dan de lichamelijke pijnen zoals in Asterix en de Helvetiërs. Ondanks de regels hebben wij gisteren geheel foutloos in Amsterdam de lekkerste kaasfondue ever gegeten. Gewoon op de Nieuwmarkt, bij Bern. Gaat heen en fondue, maar wel met maten.